ตอนที่ 2 ผมจะตายถ้าผมทำงาน....!
โรคุโกะ : เมนู! เดี๋ยวสิ ไม่เอา ยกเลิกๆๆๆๆ
ยัยโลลิผมบลอนด์...โรคุโกะ เรียกเมนูโปร่งแสงขึ้นมาในอากาศ… และเริ่มตะโกนใส่มันแต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยัยนี่ทำเสียงน่ารำคาญอีกแล้ว ยัยเด็กนี่มัน…
เคย์มะ : โอ่ย ลดเสียงลงหน่อยสิ เธอนี่หนวกหูซะจริง เงียบๆไปได้แล้ว
โรคุโกะ : อ-อะไรกัน นายสั่งเค้าไม่ได้…..อุ๊บบ….
เงียบแล้ววุ้ย
อ่า ใช่ ผมคือมาสเตอร์นี่นา คำสั่งของมาสเตอร์ถือเป็นที่สุดสินะ หึๆๆๆ
ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้หรอก แต่แบบนี้ดูเหมือนการใช้ชีวิตแบบมีระดับ [โดยไม่ต้องทำงาน] ก็พอมีหวังแล้วไม่ใช่เหรอ
ใช่แล้ว ผมไม่จำเป็นต้องทำงานอะไร ปล่อยทั้งหมดให้ยัยโลลิผมบลอนด์นี่จัดการซะแค่นี้ผมก็สามารถนอนอืดได้อย่างสบายใจ
….เอิ่ม แต่พอมาลองคิดดูแล้ว แบบนั้นมันโคตรชั่วเลยนี่หว่า
[TN ประมาณว่าคิดจะเป็นแมงดาให้โลลิหาเลี้ยง]
เคย์มะ : ...ยัยนี่ยังเด็กอยู่เลยนะ มีสามัญสำนึกบ้างสิ….
ผมอาจจะสามารถนอนหลับได้อย่างมีความสุขตลอดเวลาและใช้ชีวิตหรูหราแบบไฮโซถ้ายัยนี่อย่างน้อยก็มีอายุเท่าผมหรือไม่ก็เป็นรุ่นพี่…. แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงๆแล้วอายุของยัยนี่ถึงเลข 2 หลักหรือยัง
เคย์มะ : หืมมม เมนูเหรอ โอ๊ะ โผล่ขึ้นมาจริงๆด้วย ไหนขอดูหน่อยซิว่ามีอะไรบ้าง...
เมนูโปร่งแสงโผล่ขึ้นมาตามคำพูดของผม… เอิ่ม หน้าต่างเมนูนี่มันเยี่ยมจริงๆ
มันจัดเรียงในรูปแบบที่สามารถเข้าใจได้ง่ายๆ มันแบ่งออกเป็นสามหมวดหลักๆ
เขาวงกต
ผู้ติดตาม
DP
มันเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่น(และภาษาอังกฤษ)....ช่างเถอะ
บางทีที่ผมสามารถอ่านคำพวกนี้ออกน่าจะต้องขอบคุณพระเจ้านั่นล่ะมั้ง
โรคุโกะ : “… —! … —!”
โอ๊ะ โรคุโกะจ้องมาที่ผมด้วยแววตาที่สุดยอดไปเลยแฮะ ฮ่าๆ สาวน้อยที่ได้แต่มองโดยที่ไม่สามารถร้องออกมาได้ ช่างน่ารักซะจริง
ขอลูบหัวหน่อยก็แล้วกันนะ อ๊ะ ดูเหมือนยัยนี่จะโกรธมากขึ้นแฮะ ยัยนี่พยายามตะโกนแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรออกมา
