ตอนที่ 237 เตรียมพร้อม
ในวันนั้น เลโอน่ากำลังเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านซัคคิวบัส
ถึงผมจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ไปไหนได้ไม่ไกลหรอก ยังไงสถานที่ตั้งของหมู่บ้านนี้ก็เป็นแค่ชั้นหนึ่งชั้นในดันเจี้ยน ถึงจะดูเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ขนาดไหนก็เถอะ แต่มันก็มีเพดานกับกำแพงอยู่น่ะนะ
เลโอน่า : (ไม่มีอะไรใหม่ๆให้ดูเลยแฮะ...)
แต่หลังจากนั้นจู่ๆเธอก็เห็นแท่นสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีปุ่มสีแดงอยู่บนนั้นปรากฏขึ้นมาจากพื้น
เลโอน่า : โอ๊ะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะมีเลยนี่นา
เลโอน่ากดปุ่มทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดเลยแม้แต่นิดเดียว
เลโอน่า : ….? ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยอ่ะ
คลิ๊กๆๆๆๆๆ
เลโอน่ากดปุ่มรัวๆ
คลิ๊กๆๆๆๆๆ ขนาดเธอพยายามกดให้ได้ 16 ครั้งใน 1 วินาที ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี
[อูมะ : โอ่ย เลโอน่า เธอทำอะไรของเธอน่ะ]
และจากนั้นโกเล็มตัวนึงก็โผล่มา
เลโอน่า : โอ๊ะ เคย์มะ….โกเล็มซัง ไม่มีอะไรหรอก เค้าแค่กดปุ่มที่อยู่ตรงนี้แค่นั้นแหละ
[อูมะ : เธอกดไปแล้วเหรอ ? ]
เลโอน่า : ...ช่าย
[อูมะ : กดไปกี่ครั้งน่ะ…. อืมม เอ๋ 52 ครั้งเลยเหรอ เค งั้นรับนี่ไปซะนะ ]
เลโอน่า : เอ๋ นายจะให้อะไรกับเค้าอ่ะ
อูมะวางมะเขือใส่มือที่เลโอน่ายื่นออกมา
เลโอน่า : ….ไม่อยากได้เลยอ่ะ….
[อูมะ : โทษทีนะ มันเป็นกฏข้อนึงของดันเจี้ยนนี้น่ะ คนที่กดปุ่มที่วางอยู่ตรงนี้จะต้องกินมะเขือ… เอาเลย ยังเหลืออีก 4 ชิ้นนะ ]
เลโอน่า : กฏแปลกๆแบบนั้นน่ะ เปลี่ยนมันซะ!
[อูมะ : เธออยากให้ผมเปลี่ยนมันเหรอ ไม่มีทางเลือกแฮะ ถ้างั้นเลโอน่าต้องมีอะไรบางอย่างมาแลกนะ...เอาเป็น ศิลานักปราชญ์แทนมะเขือแต่ละลูกเป็นไง เธอสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ง่ายๆอยู่แล้วนี่ พอดีผมอยากเอาไปทดสอบดูซักหน่อยน่ะ ]
เลโอน่า : ได้เลย เอาไปสิ
ศิลานักปราชญ์...สมบัติที่ได้จากการแปรธาตุ ตอนนี้มันร่วงลงมาอยู่บนพื้น 5 ก้อน
สำหรับเลโอน่าแล้วของพวกนี้มีค่าไม่ต่างอะไรกับก้อนหินธรรมดา
[อูมะ : อ่า ขอบคุณ]
เลโอน่า : เอาจริงๆนะ จู่ๆทำไมถึงได้ตั้งกฏแปลกๆแบบนี้ขึ้นมาอ่ะ
[อูมะ : ผมตั้งมันขึ้นมาเพราะพวกซัคคิวบัสอยากกินมะเขือยังไงล่ะ ถ้างั้นผมจะเอาปุ่มออกก็แล้วกันนะ ]
จากนั้นก็มีโกเล็มโผล่มาเพื่อทำการเคลื่อนย้ายปุ่มพร้อมแท่นวางออกไป โกเล็มแบกมันไปบนบ่าราวกับว่ากำลังขนไม้กระดานอยู่
[อูมะ : ฟังทางนี้นะ ถ้าเธอเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้ล่ะก็... ถ้าคราวหน้าเจอปุ่มอีก ก็ลองกดมันดูสิ ]
หลังจากที่โกเล็มเตือนเธอว่าห้ามกดปุ่มก็รีบจากไปโดยไม่รอคำตอบ
เลโอน่า : ….
เลโอน่ายิ้มออกมา
