ตอนที่ 240 บททดสอบสุดท้าย
กลายเป็นว่าเซ็ทซึนะเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เกิดซะงั้น
….ไม่สิ ยังมีความเป็นไปได้ว่าเรื่องนี้เลโอน่าแค่ทำให้เข้าใจผิดไปแบบนั้นเองอยู่อีก อย่างเช่น เธออาจจะบอกเอาไว้ว่า [ เธอทำอะไรลงไปซักอย่างแต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยทำให้กลับเป็นเหมือนเดิม ] หรือไม่ก็อะไรทำนองซักหน่อย
เอิ่ม ผมว่าเรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับผมแล้วล่ะ ผมไม่ได้รู้สึกอยากนอนกับเซ็ทซึนะเป็นพิเศษหรืออะไรทั้งนั้นด้วย
โรคุโกะ : แล้วจะเอาไงต่อล่ะเคย์มะ
เคย์มะ : พวกเราเปิดโอกาศให้เซ็ทซึนะโจมตีใส่หัวของเลโอน่าได้สำเร็จตามแผนแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ทำให้เลโอน่าสนุกต่ออีกซักหน่อยและให้เธอไปจากที่นี่ซะ
เอาล่ะ งั้นก็ให้เลโอน่าสนุกต่ออีกซักหน่อยก่อนจะถึงบททดสอบสุดท้ายของแผนการขับไล่ก็แล้วกัน
…
…
…
ด่านต่อไปคือ บึงมังกร เป็นบททดสอบที่ให้เดินผ่านแท่นเหยียบที่อยู่เหนือทะเลแมกม่า…..มันเป็นด่านที่ยากมากทีเดียว เอิ่ม เนื่องจากพวกเราใช้แมกม่ากันจริงๆทำให้แม้แต่แท่นเหยียบก็ยังร้อน แต่ว่าพวกเลโอน่าสามารถผ่านมันไปได้แบบง่ายๆและไปถึงห้อง [บททดสอบสุดท้าย]
มันเป็นห้องที่มืดมากๆ สิ่งเดียวที่สามารถมองเห็นได้คือโกเล็มตัวนึงที่ถูกสป๊อตไลท์ส่องอยู่
[อูมะ : ตอนนี้ ในที่สุดทุกคนก็มาถึงบททดสอบสุดท้ายของพวกเราแล้ว คะแนนตอนนี้ของพวกเธอคือ…..ว้าววว 960 คะแนนเป็นสถิติใหม่เลยนะเนี้ย ]
โกเล็มที่ถือไมโครโฟนอยู่โพสท่าแสดงความยินดีด้วยมือของมัน ตอนนี้พวกเธอมาถึงจุดสุดท้ายแล้ว ถึงพวกเธอจะไม่ค่อยเต็มใจนิดหน่อยแต่ก็….
มิจิรุ : เน่...ท่านพี่คะ คะแนนที่พูดถึงเมื่อกี้คืออะไรเหรอคะ
ซุยระ : คงไม่มีอะไรหรอก…. ถึงเจ้านั่นจะบอกว่าเป็นสถิติก็เถอะ ยังไงมันก็เป็นสถิติใหม่ตั้งแต่แรกแล้วเพราะพวกเราน่าจะเป็นกลุ่มแรกที่ได้ทดสอบชั้นนี้น่ะมิจิรุ
เลโอน่า : ไม่ใช่หรอกน่า พวกเธอสองคนไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้นะรู้มั้ย
จะว่าไปแล้วคะแนนที่มั่วขึ้นมาก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรอก
พวกเลโอน่ามาถึงด่านสุดท้ายแล้ว พอแสงในห้องสว่างขึ้นพวกเธอก็เห็นบททดสอบสุดท้าย
[อูมะ : บททดสอบสุดท้าย...นั่นคือก็ คำถามถูก / ผิด นั่นเอง]
มีทางเดินที่เหมือนประตูอยู่สองบาน บานนึงมีกระดาษที่มีเครื่องหมาย [O] แปะเอาไว้ส่วนอีกบานเป็นเครื่องหมาย [X]
[อูมะ : ถ้าพวกเธอคิดว่าโจทย์ที่พวกเธอได้ยินถูกต้อง ก็ไปที่ประตู [O] ถ้าคิดว่าผิดก็ไปที่ประตู [X] ]
เลโอน่า : โอ้ว…. จะว่าไปแล้วถ้าเลือกผิดจะเกิดอะไรขึ้นอ่ะ จะเป็นแป้งหรือว่าน้ำโคลนกันน้าาา
[อูมะ : กับดักหลุมพรางที่จะส่งออกไปข้างนอกดันเจี้ยนต่างหากล่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะบาดเจ็บหรอกน่า ได้เห็นอะไรบางอย่างหลังจากนี้น่าจะเจ็บกว่านี้ซะอีก ]
เลโอน่า : หืมม
เลโอน่าทำท่าคิดอะไรซักอย่างอยู่ ท่าทางยัยนี่คงกำลังคิดอยู่ว่าตอบถูกกับตอบผิดแบบไหนจะน่าสนใจกว่ากัน
[อูมะ : และถ้าพวกเธอทั้งสามคนตอบถูก คะแนนของพวกเธอจะสูงกว่า 1,000 คะแนน และพวกซัคคิวบัสทุกคนจะได้รับเสบียงเป็นของชอบอย่างมะเขือม่วงเป็นเวลา 1 ปี นอกจากนั้นผมยังจะมอบรางวัลพิเศษให้ด้วย นั่นก็คือมะเขือม่วงยักที่สร้างจากหินนนนนนน ]
ของรางวัลที่ว่ามีรูปร่างคล้าย [มะเขือม่วงขนาดใหญ่ที่มีวัวถูกยัดเอาไว้ข้างในตัวนึง]
ซึ่งมันเป็นอะไรที่เห็นได้บ่อยๆตามงานเทศกาลลอยโคม
พอรูปปั้นที่มีขนาดเท่าวัวถูกเข็นออกมาบนเกวียน ท่าทางของเลโอน่าแตกต่างจากซัคคิวบัสอีกสองคนเป็นอย่างมาก
มิจิรุ : นั่นมัน….มะเขือม่วงค่ะ
ซุยระ : อ๊างง มะเขือม่วงอันเท่าวัว….ช่างใหญ่อะไรเช่นนี้
[อูมะ : จะว่าไปแล้ว….ข้างในยังใส่มะเขือม่วงเอาไว้ด้วยนะ]
[[ โอ้ววววว ]]
พอโกเล็มเปิดหน้าต่างเล็กๆที่อยู่หน้ารูปปั้นออกข้างในมีมะเขือม่วงอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ก็นั่นแหละ…
ซุยระ : ….ชั้นจะต้องตอบให้ถูก
เลโอน่า : ….เค้าจะต้องตอบให้ผิด…!
ซุยระกับเลโอน่ากำหมัดแน่น
จากนั้นก็มองไปที่ตาของอีกฝ่าย
ซุยระ : ….ท่านเลโอน่าคะ ได้เสบียงเป็นมะเขือม่วง 1 ปีมันน่าสนใจมากๆเลยนะคะ ถ้าได้กินมะเขือม่วงทุกวันทุกคนที่หมู่บ้านซัคคิวบัสคงจะมีความสุขเอามากๆเลยค่ะ
เลโอน่า : คุ๊ ยกเว้นเค้าเหอะ
[อูมะ : หืมมม อะไรกัน ความเห็นไม่ตรงกันงั้นเหรอ พวกเธอฝันฝ่าอุปสรรคมาจนถึงด่านสุดท้ายด้วยกันเชียวนะ ช่วยคุยกันดีๆก่อนเถอะ หรือว่าเลโอน่าตั้งใจจะแยกตัวออกมาน่ะ ถ้าเธอตัดสินใจตอนนี้ผมจะแถมชุดสำหรับออกเดินทางให้ และในนั้นผมจะแถมเกมโอเทลโล่ขนาดพกพาให้ด้วยนะ ]
เลโอน่า : ….เอาแบบนั้นก็ได้นะซุยระ ถ้าพวกเธอสองคนตอบถูกเค้าจะไม่กลับไปที่หมู่บ้านอีก โอเค้ อย่างน้อยก็ปีนึงอ่ะ หรือจนกว่ามะเขือม่วงพวกนั้นจะหมด
ซุยระ : แต่เดิมทีพวกเราก็ออกเดินทางด้วยกันเพื่อหาสถานที่สำหรับการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่ถ้าเรื่องเป็นแบบนี้ล่ะก็… พวกเราคงต้องแยกทางกันที่นี่เท่านั้นค่ะ
พอถูกโกเล็มยุเข้าหน่อยเลโอน่าก็ยื่นคำขาดออกมา
[อูมะ : ถ้างั้นผมจะวางชุดสำหรับออกเดินทางเอาไว้ให้ผู้แพ้ก็แล้วกันนะ เอาไปใช้ได้ตามใจชอบเลย]
เลโอน่า : หุๆๆ ถ้างั้นคำถามคืออะไรล่ะ
[อูมะ : โอ้ว ไหนดูซิ ตามเงื่อนไขแล้วพวกเธอสามารถตอบได้ครั้งเดียวเท่านั้น พวกเธอสามคนสามารถแยกกันไปเข้าประตูที่พวกเธอคิดว่าถูกได้….เอาล่ะ ส่วนคำถามก็….]
พอถูกโลโอน่าเร่ง โกเล็มก็อ่านคำถามเสียงดัง
[อูมะ : ดันเจี้ยนนี้มีชื่อว่า [ถ้ำแห่งความหวัง] ใช่….หรือไม่ใช่]
จากนั้นโกเล็มก็โพสท่าชี้ไปที่ประตู
….ยังไงก็ตาม ทั้งสามคนเอียงคอด้วยความสงสัย
