ตอนที่ 4 มาติดต่อกับพวกโจรกันเถอะ
ผมถูกอัญเชิญมาได้ 2 วันแล้ว
ยังไงก็ตอนตอนนี้ DP ของผมคือ 179 ไม่สิตอนนี้เป็น 180 แล้ว ผมสามารถเรียกก๊อบลินได้ 9 ตัว
ยังไงก็ตาม ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมดันเจี้ยนคอร์ถึงยังไม่ถูกทำลาย พวกนั้นใช้มันแทนขวดน้ำร้อนอยู่นี่เอง
ก็ดันเจี้ยนคอร์มันเรืองแสงอ่อนๆแถมยังอุ่นด้วยนี่นา
หัวหน้าของพวกโจรก็ใช้ห้องเก็บดันเจี้ยนคอร์เป็นห้องนอน ผมพึ่งจะเข้าใจก็ตอนที่หมอนั่นเอาเท้ามาวางบนคอร์ของดันเจี้ยนตอนที่หลับนั่นแหละ
ก็อย่างที่คิดนั่นแหละ ผมอยากจะดูว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่เรียกเมนูขึ้นมาดูผมก็เห็นเท้าเน่าๆของหมอนั่นอยู่เต็มหน้าจอ
หมอนี่เหยียบย่ำหัวใจของดันเจี้ยนคอร์ซังเข้าไปแบบเต็มๆเลยล่ะ
เคย์มะ : อ-เอิ่ม ยังไงพวกเราก็ได้ DP จากพวกนี้ไม่ใช่เหรอ ถือว่า วิน-วิน กันทั้งสองฝ่ายนะรู้มั้ย หุๆๆ
รู้อยู่เต็มๆว่าหัวใจของตัวเองโดนเท้าเน่าๆเขี่ยอยู่ ยัยโลลิผมบลอนด์ที่เป็นดันเจี้ยนคอร์ก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ผมว่าก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ
เคย์มะ : งั้นตอนนี้ ทำอะไรได้บ้างนะ….
โรคุโกะ : เรียกตัวอะไรก็ได้ออกมา เรียกพวกก๊อบลินให้ออกไปฆ่าพวกนั้นให้หมดไม่ได้เหรอ อ๊ะ มนุษย์กิ้งก่าตัวละ 150DP ก็ไม่เลวนะ เจ้าหัวหน้านั่นยกโทษให้ไม่ได้ เค้าจะแทงหมอนั่นรัวๆเลย
เคย์มะ : ยัยโง่ ถ้าทำแบบนั้นเธอนั่นแหละที่จะถูกแทงซะเอง
ดูเหมือนยัยนี่จะอายมากที่หัวใจของตัวเองถูกใช้แทนเครื่องทำความร้อนสินะ
เคย์มะ : แถมศัตรูยังมีตั้ง 8 แค่ แค่เรื่องกำลังรบพวกเราก็แพ้ขาดแล้ว ถ้าตอนแรกเธอไม่เรียกก๊อบลินออกมาพวกเราก็สามารถประหยัดค่าอาหารได้อีกนิดหน่อย
โรคุโกะ : เอิ่ม ก็เค้าไม่รู้นี่ว่าต้องจ่ายอาหารให้เจ้านั่นด้วยอ่ะ… เดี๋ยวก่อนนะ นายเองก็เอา DP ไปเรียก [ฟูก] ออกมาเหมือนกันไม่ใช่หรือไงยะ
อีกเรื่องก็คือ ดูเหมือนผมจะสามารถมองไปยังที่ต่างๆภายในดันเจี้ยนจากข้างในดันเจี้ยนคอร์ได้ ซึ่งมันเป็นความสามารถของเมนู
ยังไงก็ตาม ดูเหมือนโรคุโกะจะไม่รู้เรื่องนั้น แต่ก็พอจะเข้าใจอยู่ว่าไม่จำเป็นต้องใช้ ในเมื่อยัยนี่มีห้องอยู่แค่ห้องเดียวนี่นา
