ตอนที่ 6 มาลองใช้เวทเป็นครั้งแรกกันเถอะ
เนื่องจากผมใช้ DP ทั้งหมดไปกับการเพิ่มห้อง ดังนั้นผมเองก็ไม่มีอะไรให้ทำเหมือนกัน
ถึงผมจะนอนหลับไปแล้วและตื่นขึ้นมาอีกครั้งผลก็ยังเหมือนเดิม นั่นคือผมยังมี DP ไม่เพียงพอ
เอาเป็นว่าผมจะพูดเรื่องความเป็นอยู่ของผมก็แล้วกัน
ผมกินอาหารวันละ 3 แต่ละมื้อเป็นชุดขนมปังและน้ำ (5DP)
ยังไงก็ตามขนมปังที่เรียกออกมาไม่ใช่ขนมปังสีน้ำตาลแข็งๆ
ผมสามารถเลือกได้ว่าจะเอาเป็นขนมปังอบหรือขนมปังแบบธรรมดาๆ
ผมเลือกเอาแบบที่มันชิ้นใหญ่ที่สุดที่ผมสามารถเลือกได้และแบ่งกันกินกับเจ้าก๊อบลินตัวนั้น
ต่อไปเรื่องห้องน้ำ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เนื่องจากผมไม่สามารถออกไปจากห้องมาสเตอร์ได้ก็เลยต้องใช้พื้นที่ตรงมุมห้องนั้นแหละ… เอิ่ม หรือว่าผมควรจะเตรียมห้องน้ำกระดาษมากั้นเอาไว้อีกทีด้วยดีมั้ยนะ
ต้องขอบคุณที่ดันเจี้ยนคอร์สามารถดูดซับขยะทุกอย่างรวมถึงพวกสิ่งปฏิกูลต่างๆได้โดยไม่เหลือกลิ่นทิ้งเอาไว้
ถึงโรคุโกะจะทำหน้าไม่พอใจเวลาที่ต้องดูดของพวกนั้นก็เถอะ
โรคุโกะ : ...เป็นนายจะรู้สึกยังไงเวลาที่เห็นคนมาอึใส่หัวใจของตัวเองน่ะห๊ะ นี่ ว่าไงอ่ะ
เคย์มะ : ฮ่าๆๆ พูดคำที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นสาวน้อยอย่างคำว่า [อึ] ออกมาจะไม่เป็นไรเหรอ จะว่าไปแล้วก็มีอึของก๊อบลินอยู่ด้วยนี่นา โรคุโกะที่เป็นพวกคลั่งก๊อบลินควรจะต้องดีใจจนน้ำตาไหลไม่ใช่เหรอ
โรคุโกะ : เน่… คิดว่าเค้าเป็นตัวอะไรกันแน่ยะ นายไม่คิดว่าเค้าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความฉลาดบ้างหรือไง ?!
เคย์มะ : เอิ่มม…ก็ประมาณสัตว์ประหลาดลึกลับ....ล่ะมั้ง อ่า แต่ผมเคยบอกไปแล้วนี่นาว่าเท้าของเธอน่ะเยี่ยมไปเลยนะ มันทั้งขาวทั้งสุขภาพดีอย่างแน่นอน
โรคุโกะ : ม่ายยย มีมาสเตอร์แบบนี้น่ากลัวอ่ะ
จะว่าไปผมก็ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้วแฮะ
ผมคิดว่าผมบนหัวน่าจะเริ่มมีกลิ่นในเร็วๆนี้…. จากนั้นผมก็มองไปที่ก๊อบลินที่อยู่ข้างๆผม มันก็มีหน้าตาหน้าเกลียดและเขี้ยวยาวเหมือนทุกทีนั่นแหละ เสื้อผ้าของมันน่ะเหรอ มันสวมแค่ผ้าขาดๆเอาไว้ที่เอว ดูเถื่อนชะมัดเลยแฮะ
ถ้าปล่อยตัวอะไรที่มันดูเถื่อนๆแบบเจ้านี่เอาไว้เฉยๆ แค่ไม่กี่วันมันน่าจะเริ่มมีกลิ่นเหมือนหมาแล้วไม่ใช่เหรอ… ถึงผมจะคิดแบบนั้นก็เถอะ ยังไงก็ตามเจ้านี่ยังดูสะอาดอยู่ หรือว่าเจ้านี่จะมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่นะ...
