ตอนที่ 210 ข้าว
ไม่ว่ายังไงวาตารุก็อยากจะแบ่งข้าวให้เซ็ทซึนะกับนายุตะ
ผมก็เลยต้องยอมร่วมมือด้วยซักหน่อย
เคย์มะ : โอ่ย วาตารุ ช่วยมาทางนี้หน่อยได้มั้ย
วาตารุ : อ่าา มาแล้วๆ
ผมให้วาตารุไปหยิบถุงข้าวที่สีแล้วจากในโกดังกลับไปที่ครัว
และจากนั้นก็ให้คินุเอะซังเปลี่ยนมันให้เป็นข้าวปั้น
จากนั้น ผมก็…
เคย์มะ : พวกเราทำข้าวปั้นด้วยข้าวที่วาตารุซื้อมา อยากกินซักหน่อยมั้ย ถือว่าเป็นบริการอาหารฟรีของพวกเธอก็ได้ เพราะงั้นรีบๆมากินกันได้แล้ว
และจากนั้นผมก็ส่งต่อให้นายุตะและเซ็ทซึนะ
พวกเธอดูตกใจมาก แต่ผมก็ไม่ได้โกหกอะไร
ไม่รู้ทำไมเจ้าวาตารุถึงได้ทำท่าตกใจไปกับเค้าด้วย
เซ็ทซึนะ : ว้าววว นี่มันข้าวที่ทุกคนในวะโคคุคิดว่ามีอยู่แค่ในตำนานสินะ อันติเมทไอเท็ม ข้าวปั้น…!!
นายุตะ : ให้พวกเรากินได้จริงๆเหรอ… ถ้าเอาไปขายที่วะโคคุ มันมีราคาสูงมากเลยนะ
ก่อนจะไปถึงมันก็เสียหมดแล้วล่ะ… อ่าา หรือว่าพวกเธอมีเวท [Storage] ด้วยงั้นเรอะ
เซ็ทซึนะ : งั่ม งั่ม… อืมม ถึงมันจะอร่อยก็เถอะแต่มันก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นนี่นา แต่บางทีคนที่เป็นชาววะโคคุของแท้อาจจะรู้สึกแตกต่างจากผมก็ได้ล่ะมั้ง แต่ว่าอย่างน้อยมันก็เป็นอะไรที่ได้รับการรับรองจากท่านผู้กล้าล่ะนะ….
เคย์มะ : ถ้าพวกเธอยากได้ ทำไมพวกเธอไม่ซื้อข้าวถุงนี้ซะเลยล่ะ แค่ 100 เหรียญทองเท่านั้น
นายุตะ : ….ถุงที่ว่ามันขนาดเท่าไหร่ล่ะ
เคย์มะ : เท่านี้ไง
ผมหยิบถุงข้าวขึ้นมา
มันเป็นถุงขนาด 10 กิโลกรัม
ผมพยายามโก่งราคาพวกเธอด้วยการขายที่ 100 เหรียญทอง (100 ล้านเยน)
ว่าแต่พวกเธอจะซื้อหรือเปล่านี่สิ
นายุตะ : ถุงละ 100 เหรียญทอง!! … มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ
เซ็ทซึนะ : ท่านผู้กล้าซื้อต่อมาถุงละเท่าไหร่หรือขอรับ
วาตารุ : อ-เอิ่ม…. ถุงละสิบเหรียญทองน่ะ
เมื่อถูกถามราคาที่ซื้อต่อวาตารุก็ตอบกลับไปด้วยราคาที่เคยซื้อ
บังเอิญว่าหมอนี่จะซื้อข้าวกลับไปด้วย 1 ถุงทักครั้งที่มาจ่ายหนี้
แถมดูเหมือนว่าหมอนี่จะเอาไปแบ่งให้ฮาคุซังด้วย
