LDM ตอนที่ 216

ตอนที่ 216 โลลิสาวผู้อ่อนแอ เอาล่ะ ตอนนี้ผมรู้ตัวตนที่แท้จริงของเซ็ทซึนะกับนายุตะแล้ว ดันเจี้ยนของเราน่าจะปลอดภัยแล้ว นี่แหละคือข้อดีของการแลกเปลี่ยนข้อมูลล่ะ ตอนนี้ทุกอย่างก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ผมได้นอนทั้งวันทั้งคืนอย่างสงบสุขถึง 2 สัปดาห์ จนกระทั่ง โวซูม่า : หัวหน้าหมุ่บ้านเคย์มะ มาเปิดซ่องกันเถอะ เคย์มะ : ….นายกำลังพูดเรื่องอะไรอยุ่น่ะ รองหัวหน้าหมุ่บ้านโวซูม่าจู่ๆก็พูดเรื่องไร้สาระขึ้นมา ซ่องงั้นเหรอ ในอีกความหมายนึงก็คือ ร้านที่สามารถทำเรื่องลามกกับพี่สาวที่เป็นมืออาชีพได้สินะ เป็นสถานที่ที่ไม่เหมาะกับการเรียนรู้ของเด็ก ไม่ไหวๆ โวซูม่า : เปิดซ่องกันเถอะ เคย์มะ : ไม่อ่า รู้แล้วน่า ซ่องที่ว่านั่น…หมายถึงสถานที่สำหรับผู้ใหญ่ใช่มั้ยล่ะ โวซูม่า : ใช่แล้ว ซ่องแบบนั้นแหละ เคย์มะ : นายอยากตายหรือไง โวซูม่า นายรู้ใช่มั้ยว่าใครเป็นผู้สนับสนุนของหมุ่บ้าน…เอ้ย โอนเนอร์ของโรงแรมที่นี่น่ะ ยังไงก็ตามโวซูม่าก็เป็นคนของฮาคุซัง ถึงแม้ว่าจะหมอนี่จะไม่ได้ติดต่อกับฮาคุซังโดยตรงก็เถอะ แต่ขนาดพนักงานพาร์ทไทม์ของโรงแรมยังรู้เลยว่าใครอยู่เบื้องหลังโรคุโกะ ไม่มีทางที่คนยอดเยี่ยมอย่างโวซูม่าจะไม่รู้เรื่องฮาคุซัง ถ้ารองหัวหน้าหมู่บ้านอย่างโวซูม่ารู้ว่ายัยนั่นทะนุถนอมโรคุโกะขนาดไหน หมอนั่นก็น่าจะรู้ว่าการเอาของแบบนั้นมาเปิดใกล้ๆโรคุโกะก็เพียงพอที่จะทำให้ยัยนั่นโมโหได้แล้ว โวซูม่า : ก็แถวนี้ไม่ค่อยมีผู้หญิงเลยนี่ครับ… แล้วก็จำนวนของผู้ชายที่สิ้นหวังก็มีมากขึ้นด้วยนะครับ พวกเราจำเป็นต้องแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน…ไม่งั้นในกรณีเลวร้ายที่สุด พนักงานสาวๆของโรงแรมอาจจะถูกจู่โจมก็เป็นได้ เคย์มะ : อ่าา…. พวกเราต้องการที่แบบนั้นจริงๆเหรอ บอกพวกนั้นให้ไปเมืองเซียก็ได้นี่นา โวซูม่า : ยังไงที่นี่ก็เป็นเหมือง เหมืองที่ไม่มีซ่องน่ะหายากนะครับ เพราะเป็นเหมือง...ก็เลยต้องมีซ่อง อะไรทำนองนั้นสินะ ดูเหมือนว่าพอได้ขุดหลุมแล้วก็เลยอยากขุดหลุมแบบอื่นด้วยงั้นสินะ ยุ่งยากชะมัด ช่างเถอะ ยังไงซะเหมืองที่พูดถึงก็เป็นดันเจี้ยน พวกนั้นไม่เห็นต้องขุดหลุมกันจริงๆซักหน่อย โวซูม่า : จริงๆแล้วมีงานวิจัยบอกเอาไว้ว่า พื้นที่ที่มีซ่องอยู่อัตราการเกิดอาญากรรมจะลดลงและยังช่วยเพิ่มระดับความปลอดภัยสาธารณะด้วยนะครับ หมอนี่พูดขึ้นมาพร้อมทั้งวางเอกสารลงบนโต๊ะ หมอนี่ถึงขนาดไปหาเอกสารพวกนี้มาด้วยงั้นเรอะ ดูท่าทางหมอนี่จะตั้งใจกับเรื่องนี้แบบสุดๆ แววตาของหมอนี่ดูเปร่งประกายเอามากๆ เคย์มะ : แต่ไม่ว่ายังไงผมคงต้องปฏิเสธน่ะนะ ไหนๆเดี๋ยวนี้ก็มีถนนแล้วบอกให้พวกนั้นไปที่เมืองเซียเอาก็แล้วกัน โวซูม่า : งั้นเหรอครับ… จริงๆแล้วกระผมคิดว่าหัวหน้าหมู่บ้านน่าจะพิจารณาซะอีก กระผมว่าจะให้ที่นั่นมีบริการนวดด้วยฝ่าเท้าสำหรับหัวหน้าหมู่บ้านเคย์มะโดยเฉพาะด้วยนะครับ เคย์มะ : หืมม...น่าสนุก… ไม่ ไม่ได้ ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด ผมบอกว่าไม่ได้ยังไงล่ะ โวซูม่า : โชคไม่ดีเลยนะครับ โวซูม่าถอนหายใจออกมา อย่าบอกนะว่าเจ้านี่คิดจะเปิดซ่องเพื่อตัวเองน่ะ หมอนี่น่าจะไปที่เมืองเซียมากกว่านะ เดี๋ยวนี้ใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เคย์มะ : แต่ว่านะ โวซูม่า ผมคิดไม่ถึงเลยว่านายจะกล้าเสนอเรื่องแบบนี้ขึ้นมา มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า โวซูม่า : เปล่า ไม่มีหรอกครับ มันก็แค่ความต้องการของชาวบ้านที่สำรวจมาเพื่อเร็วๆนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละครับ จริงดิ … มีความต้องการของแบบนี้ด้วยงั้นเรอะ เคย์มะ : ถ้านายต้องการล่ะก็… พาคนพวกนั้นไปซ่องที่เมืองเซียด้วยกันก็ได้นะ ถือว่าเป็นวันหยุดของร้านเหล้าไง ถ้านายไม่อยู่ซักสองสามวันเดี๋ยวผมให้คินุเอะซังไปดูแลร้านเหล้าแทนก็ได้ โวซูม่า : ไม่ได้หรอกครับ ร้านเหล้าเปรียบเสมือนชีวิตของกระผม ต้องขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องนั้นครับหัวหน้าหมู่บ้านเคย์มะ ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นหรอกนะ เพียงแต่ว่าผมต้องการนอนมากกว่าเรื่องอย่างว่าเท่านั้นเอง ผมรู้ดีว่าทุกคนไม่ได้คิดแบบนี้หรอก แต่ผมตัดสินใจแล้วว่ายังไงก็จะไม่สร้างซ่องอย่างเด็ดขาด

---