LDM ตอนที่ 221

ตอนที่ 221 โลลิสาวกลับมาแล้ว โลลิสาวผมสีชมพูที่บุกรุกเข้ามาในหมู่บ้าน , มิจิรุ งานของเธอคือการหว่านเสน่ห์ใส่หัวหน้าหมู่บ้าน ตามข้อมูลที่พวกเธอได้รับมานั้น หัวหน้าหมู่บ้านของที่นี่เป็นหัวหน้าแค่ในนามเท่านั้น ผู้บงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังคือเจ้าของร้านเหล้าซึ่งปัจจุบันเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น… แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ยังเป็นคนตัดสินใจในขั้นสุดท้ายอยู่ดี และหมอนั่นก็ปฏิเสธข้อเสนอของรองหัวหน้าหมู่บ้านได้แบบง่ายๆ จากข้อมูลที่ได้สืบมาก่อนหน้านี้ทำให้พวกเธอรู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านผู้นี้ให้ความสนใจกับเด็กสาวตัวเล็กๆเป็นอย่างมาก(หรือก็คือเป็นหมีนั่นเอง) นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงได้ส่งมิจิรุที่เป็นซัคคิวบัสที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาทำงานนี้ หมีโดยทั่วไปนั้นปกติจะสามารถตรวจจับการแปลงร่างให้ดูเหมือนโลลิของซัคคิวบัสที่โตแล้วได้แบบง่ายๆ สำหรับซัคคิวบัสแล้ว...คนประเภทนี้ถือเป็นศัตรูที่น่ากลัวมากเพราะมีอัตราความสำเร็จในการล่อลวงค่อนข้างต่ำ แต่ยังไงก็ตามมิจิรุก็เป็นโลลิตัวจริงเสียงจริงทำให้ไม่จำเป็นต้องใช้การแปลงร่าง ยังไงก็ตามพรรคพวกของเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากถึงเธอจะล้มเหลวและถูกไล่กลับมา นั่นเป็นเพราะว่ามิจิรุเป็นแค่หมากตัวนึงที่สามารถเสียสละได้เท่านั้น... คงจะไม่เกินไปนักถ้าจะบอกว่า ไม่มีใครคาดหวังว่าเธอจะทำได้สำเร็จตั้งแต่แรกอยู่แล้วนั่นเอง ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมมิจิรุถึงไม่รู้ข้อมูลอะไรมากนักนอกเหนือจากภารกิจหลักของเธอ ซึ่งก็คือการหว่านเสน่ห์ใส่หัวหน้าหมู่บ้าน ซึ่งก็เป็นอย่างที่คิด มิจิรุถูกไล่กลับมาจริงๆ ดังนั้นการตัดสินใจไม่บอกข้อมูลอะไรกับเธอมากนักจึงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง มิจิรุ : แต่ชั้นไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอกนะ ชั้นจะต้องจับหัวหน้าหมู่บ้านให้อยุ่หมัดให้ได้ เธอกำมือแน่นเพื่อปลุกความตั้งใจให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่ยังไงก็ตาม ตอนที่เธอแอบย่องกลับไปที่หมู่บ้านเมื่อคืนนั้น…. หัวหน้าหมู่บ้านได้หายตัวไป หลังจากคืนนั้น… หมอนั่นเริ่มระวังตัวมากขึ้นงั้นเหรอ เรื่องนี้ทำเอามิจิรุถึงกับไหล่ตกเลยทีเดียว แถมตอนนี้ท้องของเธอก็ยังว่างเปล่าอีกด้วย ….ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอจะยังจำได้ว่าตั้งแต่กินแซนวิซตอนนั้นเข้าไปเธอก็ยังไม่ได้กินอะไรอีก เลย มิจิรุ : อู๊ววว… ถึงชั้นจะไม่เป็นไรตราบเท่าที่พลังชีวิตยังไม่หมดก็เถอะ… แต่ว่าเอาแค่สัตว์เลี้ยงก็ได้…. แต่ว่าที่นี่เป็นหมู่บ้านทำเหมืองของพวกนักผจญภัย ทำให้ไม่มีบ้านไหนเลยซักบ้านที่มีสัตว์เลี้ยง แถมยังไม่มีนักผจญภัยซักคนที่เก็บมอนสเตอร์อ่อนๆเอาไว้ฝึกอีกเหมือนกัน แถมการย่องเข้าไปหานักผจญภัย (เพื่อขออาหาร) ในตอนกลางดึกก็ยากเกินไปสำหรับมิจิรุ และขณะที่เธอก็กำลังนั่งอยุ่หน้าโรงแรมเพราะไม่มีอะไรให้ทำอยุ่นั้น…. เสียงปริศนา : โอ๊ะ คุณหนู ทำไมเธอถึงมาอยุ่ในที่แบบนี้ล่ะ มิจิรุ : เอ๋…

---