ตอนที่ 5 วันแรกที่ย้ายเข้ามา ①
ห้องเรียนเต็มที่ไปด้วยเรียกฮือฮา
ผมยังมีความทรงจำในชาติก่อนอยู่ ถึงผมจะพูดแบบนั้น แต่ว่ามันจะผ่านมา 1,000 ปีแล้ว
ถึงมันจะเป็นความทรงจำที่เลือนลางแต่ผมก็จำได้ว่าเวลาที่มีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ บรรยากาศมันก็ประมาณนี้แหละ
อาจจะเป็นเพราะว่าผมเป็นผู้ชายก็เลยไม่ค่อยมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเท่าไหร่
ถ้าผมเป็นผู้หญิงคงจะมีพวกผู้ชายหน้าโง่ก่อความวุ่นวายขึ้นแน่ๆ หรือไม่ก็...ถ้าเกิดว่าผมหน้าตาดีมากๆล่ะก็นะ…
“หมอนี่ดูธรรมดาไปหน่อยว่ามั้ย” “ดีกว่าปกตินิดหน่อยล่ะมั้งง” นั่นคือคำประเมินอย่างตรงไปตรงมาที่ผมได้ยิน
แต่ว่าจริงๆแล้วมันก็เป็นการแอบคุยกันอย่างลับๆระหว่างเพื่อนสองคนเท่านั้น
แต่โชคไม่ดีที่หูมารของผมดันบังเอิญได้ยินเข้า
เจมี่ : พวกเราเคยเจอหมอนั่นมาก่อนหรือเปล่าน่ะ
เจมี่กำลังพูดกับเพื่อนๆทั้งสามคนของเธอ และพวกเธอแต่ละคนต่างก็เอียงคอกันเล็กน้อย
ทีไรซ่า : ชั้นคิดว่าชั้นไม่รู้จักหมอนี่นะคะ
ทีไรซ่ารีบตอบอย่างรวดเร็ว
อีกสามคนที่เหลือก็ปฏิเสธเช่นเดียวกัน และเจมี่ก็พูดขึ้นประมาณว่า “ชั้นคงจะคิดไปเองสินะ”
ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มคลายความสงสัยเมื่อกี้นี้แล้ว
รูปร่างของผมแทบจะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แทบจะไม่ต่างจากเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป
และแน่นอนว่าปีกสีดำของผมถูกซ่อนเอาไว้อยู่
ผมสามารถซ่อนมันเอาไว้ที่หลัง แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเหมาะหรือเปล่าเหมือนกัน
จะคิดว่ามันอยู่ในรูปวิญญาณแทนที่จะเป็นสสารก็ได้
นอกจากชุดเครื่องแบบที่ผมใส่แล้ว ที่เหลือก็เหมือนกับครั้งล่าสุดที่พวกเราพบกัน
ส่วนทำไมพวกเธอถึงคิดว่าผมเป็นคนละคนกันนั้นเป็นผลมาจากออร่าของผม...หรือก็คือ จาคิ
ตอนนี้ผมไม่ได้ปล่อยจาคิออกมา
มันก็เหมือนกับผู้หญิงสามารถดูเหมือนเป็นคนละคนได้ถ้าใส่แว่นแล้วเอาผมมาปรกหน้านั่นแหละ
มันเป็นความแตกต่างระดับที่เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปียังไม่รู้เลยว่าเป็นคนคนเดียวกัน
ก็เป็นอะไรประมาณนั้นแหละ
ผมอาจจะดูน่ากลัวตอนที่ผมปล่อยจาคิออกมา
แต่ตอนนี้ผมไม่มีอะไรพิเศษแบบนั้น พวกเธอก็เลยจำผมไม่ได้
ดูเหมือนว่าเจมี่จะสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างอยุ่สินะ สัญชาตญาณของนักรบเป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ
