ตอนที่ 230 ไม่อยากจะซ่อนยัยนี่เอาไว้เลยแฮะ
เอิ่ม แปลว่าของพวกนี้สามารถมีซ้ำกันได้มากกว่าหนึ่งชิ้นสินะ
ตอนแรกผมคิดว่าเครื่องนอนระดับพระเจ้าแต่ละชิ้นจะมีแค่ชิ้นเดียวในโลกเหมือนไอ้ชุดลูกแก้วที่สามารถขออะไรก็ได้ถ้าสามารถรวบรวมได้ครบซะอีก แต่คงจะไม่ใช่แบบนั้นสินะ
ช่างเถอะ ยังไงมันก็เป็นถึง [ของระดับพระเจ้า] เชียวนะ แถมมันยังเป็นชุดเครื่องนอนอีก
มันอาจจะเป็นข้อยกเว้นก็ได้
ขนาดไอ้ชุดลูกแก้วที่ว่านั่นแต่ละลูกยังมีจำนวนดาวไม่เท่ากันเลย
อูมะ : [อ-เอิ่ม ผ้านวมระดับพระเจ้างั้นเหรอ ฟังดูน่าจะอุ่นดีนะ]
ซุยระ : รู้สึกอุ่นหรือหนาวได้...ทั้งๆที่นายเป็นแค่โกเล็มเนี้ยนะ
อูมะ : [มันเป็นเรื่องของความรู้สึกน่ะ]
เอาเถอะ ถึงจะมีสองชิ้นก็ไม่ใช่ปัญหา อย่างน้อยผมก็สามารถใช้มันแยกกับโรคุโกะได้
แต่ถ้าได้ใช้พร้อมกันถึงสองชิ้นมันจะเป็นยังไงกันน้าาาา
อูมะ : [แล้วเครื่องนอนระดับพระเจ้าชิ้นอื่นๆมีอะไรบ้างล่ะ ]
เลโอน่า : จากที่เค้ารู้มา นอกจากผ้านวมก็มีหมอน ฟูก ผ้าห่ม หมวกนอน แล้วก็ ชุดนอนกับชุดชั้นใน
อูมะ : [ เอิ่ม ทำไมชุดชั้นในถึงจัดมาเป็นเครื่องนอนด้วยล่ะ ]
เลโอน่า : ใส่ชุดชั้นในข้างในชุดนอนมันดูหรูหรากว่าล่ะมั้ง น่าจะประมาณนั้นแหละ
ช่างเถอะ ถ้าจะให้ผมพูดว่ามันเป็นส่วนนึงของชุดเครื่องนอนหรือเปล่า ผมคิดว่าก็คงจะเกี่ยวอยู่ล่ะมั้ง
อย่างน้อยมันดูน่าจะเป็นเครื่องนอนมากกว่าชาแนลหมายเลข 5 ล่ะฟะ
[TN : Chanel No.5 เป็นน้ำหอมยี่ห้อนึง]
ซุยระ : จะว่าไป นายจะให้พวกเราป้องกันที่นี่ให้เหรอ
อูมะ : [ใช่แล้ว หน้าที่ของพวกเธอก็คือรออยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่ป้องกัน เอาเถอะ ตอนที่ไม่มีนักผจญภัยมาแถวนี้พวกเธอก็สามารถพักผ่อนได้ตามสบาย ว่าแต่ว่าพวกเธอยังต้องการคนคุ้มกันอีกเหรอ ดูยังไงเลโอน่าก็เป็นคนที่แข็งแกร่งมากไม่ใช่หรือไง ]
เลโอน่า : ไม่น้า เค้าเป็นแค่สาวน้อยผู้อ่อนแอ เพราะงั้นขอคนคุ้มกันเป็นโกเล็มโอริฮารูก้อนซักห้า ไม่สิ หกตัวเลย
ยัยนี่กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกันฟะ…
ยังไงก็ตาม DP ต่อวันตอนนี้ของยัยเลโอน่าคือ 5,000DP
นั่นมันพอๆกับผู้กล้า 4 - 5 คนเลยนะเฟ้ย
อูมะ : [เอิ่ม แบบนั้นมันออกจะมากเกินไปหน่อย… เอาเป็นว่าผมทิ้งโกเล็มเหล็กเอาไว้ให้ 10 ตัวก็แล้วกัน ถ้ามีจำนวนขนาดนี้พวกเธอก็น่าจะสามารถรับมือนักผจญภัยที่มาถึงที่นี่ได้ ]
เลโอน่า : เค้าอยากได้เหล็กอ่ะ ขอเค้าเปลี่ยนพวกมันซักตัวให้กลายเป็นเหล็กได้ม๊ะ
อูมะ : [....ถ้าแค่ตัวเดียวล่ะก็… เอาที่สบายใจได้เลย]
จริงๆแล้วผมก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันว่าพวกเธอจะทำอะไรได้บ้างในเมื่อไม่มีอุปกรณ์สวมใส่อะไรเลย
แต่ผมก็ตัดสินใจจบการสนทนาเอาไว้แค่นี้ก่อน
หลังจากนั้น ตอนที่ผมมองหาโรคุโกะ ผมก็พบว่าเธอกำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นในห้องมาสเตอร์
อีกแล้วเหรอ...
เคย์มะ : ...โรคุโกะ เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย
โรคุโกะ : ชั้นไม่เป็นไร….แค่รู้สึกไม่ค่อยมีแรงนิดหน่อย นอกจากนี้รู้สึกเหมือนเลือดของชั้นมันไหลเวียนได้แบบสุดยอดมากเลยล่ะ
ประมาณว่ายัยเลโอน่านั่นนวดให้โรคุโกะอยู่สินะ ก็เลยหมดแรงอยู่แบบนี้
นั่นมันการโจมตีประเภทไหนกันแน่ฟะ….
โรคุโกะ : อ-อาจจะเป็นเพราะ DP ของยัยนั่นก็ได้ ชั้นรู้สึกเหมือนตอนที่ท่านพี่ฮาคุมอบ DP ให้ชั้นเลยอ่ะ
เคย์มะ : งั้นเหรอ
น่าจะเป็นเพราะมีคนที่เกี่ยวข้องกับดันเจี้ยนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆล่ะมั้ง…
อ่า จะว่าไปแล้วพ่อของเซ็ทซึนะก็เป็นดันเจี้ยนคอร์ไม่ใช่หรือ
ถ้านับเรื่องนั้นเข้าไปด้วย ถ้าจะสมมติว่ายัยเลโอน่าเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับดันเจี้ยนก็ไม่น่าจะผิดอะไรไม่ใช่เหรอ
ว่าแต่ทำไมฮาคุซังถึงได้ห้ามไม่ให้ผมพูดเรื่องของดันเจี้ยนกับยัยนั่นกันนะ….
ผมพาโรคุโกะไปที่เตียงและค่อยๆวางเธอลงบนเตียง
ถึงผมจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่จริงๆแล้วผมแค่ใช้ความสามารถของดันเจี้ยนเคลื่อนย้ายเธอไปที่เตียงที่อยู่ในห้องของเธอเท่านั้น
ยังไงเครื่องนอนระดับพระเจ้าก็สามารถฟื้นฟูทั้งพลังกายและพลังเวทได้ เธอน่าจะไม่เป็นไรแล้วล่ะ
