ตอนที่ 229 เครื่องนอนระดับพระเจ้าชิ้นที่ 2
ผมพาพวกซัคคิวบัสรวมถึงเลโอน่ามาที่ดันเจี้ยนโดยไม่ใช้เส้นทางตามปกติ
ผมตัดสินใจให้พวกเธอเข้ามาทางประตูหลังที่ผมเพิ่งจะสร้างขึ้นมาล่ะ
ซุยระ : เพื่อความมั่นใจ ชั้นขอเข้าไปตรวจสอบดูก่อนก็แล้วกันนะ
อูมะ : [ แน่นอน เอาที่สบายใจเลย]
ซุยระเข้าไปตรวจสอบที่พักด้วยตัวเองก่อนจะกลับมาที่ประตูหลังและบอกว่าไม่พบอะไรที่ดูผิดปกติ
เธอคิดว่าผมคงจะเตรียมที่นอนกากๆเอาไว้ให้พวกเธอสินะ
….อ๊ะ หรือเธอจะกลัวว่าผมหลอกพวกเธอมาที่นี่แล้วสุดท้ายก็บอกว่า [ชั้นจะฆ่าพวกเธอให้หมด] งั้นเหรอ
อืมม ถ้างั้นก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะขอเข้าไปตรวจสอบดูก่อนสินะ
หลังจากนั้นผมก็พาพวกซัคคิวบัสและเลโอน่าเข้ามาในดันเจี้ยน
มิจิรุที่ไม่ได้โผล่หน้ามาเมื่อตอนนั้นก็มาด้วยเหมือนกัน เธอเกาะชายเสื้อด้านนึงของเลโอน่าเอาไว้แน่นด้วยความหวาดระแวง
บางทียัยนั่นอาจจะเป็นคนเดียวที่มีเสื้อให้เกาะก็ได้ล่ะมั้ง ก็ชุดของซัคคิวบัสคนอื่นๆมันไม่ต่างอะไรกับเชือกเลยนี่นา
ยังไงก็ตาม พวกซัคคิวบัสยังกังวลเรื่องกับดักกันอยู่
ทำให้ในตอนนี้เลโอน่าที่ไม่มีทีท่าว่าจะกังวลเรื่องนั้นเดินอยู่หน้าสุด
...ยัยนี่ชิวแบบสุดๆเหมือนกับว่าสามารถทำให้กับดักพังได้เพียงแค่ได้เหยียบลงไปเท่านั้น
แต่ก็เป็นอย่างที่พวกเธอคิดนั่นแหละ มันมีกับดักอยู่จริงๆ เพียงแต่ผมตั้งให้มันทำงานถ้ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญผ่านมาทางนี้เท่านั้น
….ว่าแต่มันจะสามารถฆ่าเลโอน่ากับพวกซัคคิวบัสได้หรือเปล่านะ
ไม่สิ เลโอน่าอาจจะสามารถรอดไปได้ด้วยสกิลเคลื่อนย้ายอะไรซักอย่างก็ได้
ซุยระ : ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าระหว่างทางไปห้องพักที่อยู่ข้างหน้าจะไม่มีกับดักอยู่เลย
เลโอน่า : ชิ น่าเบื่อชะมัด
เอิ่ม.. ทำไมยัยนั่นถึงได้ดูผิดหวังแบบนั้นล่ะ….
เดี๋ยวนะ งั้นก็แปลว่ายัยนั่นมั่นใจว่าสามารถรับมือได้ถึงจะมีกับดักอยู่งั้นเรอะ
แต่นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ผมสามารถเลือกต่อสู้ได้หรอกนะ
หลังจากนั้นพวกเราก็โผล่มาที่โซนทุ่งหญ้าที่มีบ้านคอนเทนเนอร์ 12 หลังตั้งอยู่
ทุกคนนอกจากซุยระที่ได้เห็นไปแล้วดูท่าทางจะแปลกใจมาก
เลโอน่ามองมาที่ผมพร้อมกับยิ้มออกมา
เลโอน่า : โกเล็มซัง ขอบคุณนะที่เตรียมบ้านที่ดีขนาดนี้ให้พวกเรา
อูมะ : [อ่า เอิ่ม ถ้าพวกเธอต้องการอะไรเพิ่มเติมก็มาบอกผมได้นะ ผมไม่สามารถเตรียมอะไรที่ผมไม่รู้ให้พวกเธอได้หรอก ]
แม้แต่ตอนนี้ DP ต่อวันของเลโอน่าก็ยังเปลี่ยนแปลงอย่างมากอยู่ และในตอนนี้มันอยุ่ที่ 2,480 DP
แต่ว่าเมื่อกี้นี้มันกลายเป็น 0 อยู่พักนึง
มันเปลี่ยนแปลงมากจนผมไม่สามารถใช้เป็นเบาะแสอะไรได้
หรือว่าบางทีเรื่องแบบนี้อาจสามารถเกิดขึ้นได้กับคนที่มีความเกี่ยวข้องกับดันเจี้ยน….
ผมหมายถึงว่าบางทียัยนี่อาจจะเป็นคนรู้จักของฮาคุซังก็เป็นได้….แต่เธอก็ห้ามไม่ให้ผมพูดเรื่องดันเจี้ยนกับยัยนี่…..
เลโอน่า : ได้รับอะไรที่มันยอดเยี่ยมแบบนี้มัน.… อ๊าาา สุดยอดเลยอ่า อยากพาคนมาอยู่ที่นี่ด้วยจัง
อูมะ : [เนื่องจากที่นี่เป็นดันเจี้ยน ดังนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าอาจมีคนมาที่นี่… เอิ่ม พวกเธอจะทำยังไงกับพวกนั้นก็ได้ ขอแค่อย่าฆ่าพวกนั้นก็พอ ปล่อยให้กลับไปแบบที่ยังมีชีวิตอยู่ก็แล้วกันนะ ]
เลโอน่า : พวกเราขอรูดทรัพย์พวกนั้นด้วยได้ป่าวอ่ะ
อูมะ : [....อย่าเอาไปหมดก็แล้วกัน อย่างน้อยก็เหลือกางเกงในเอาไว้ให้พวกนั้นซักหน่อยเถอะ ]
เลโอน่า : เอ๋ แต่นั่นมันส่วนที่อร่อยที่สุดเลยน้าาาา
อูมะ : [ ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้ “อร่อย” ของเธอมันหมายความว่ายังไง แต่ถ้าจะเอาชิ้นนั้นให้ได้ล่ะก็...เหลือเสื้อให้ซักตัวก็แล้วกัน ถ้าพอใจแล้วก็เอาพวกที่ยังไม่ได้สติมากองเอาไว้ข้างนอก เดี๋ยวผมจะให้โกเล็มมาขนพวกนั้นกลับไปหน้าดันเจี้ยนเอง ]
เลโอน่า : เคคคคคคค
