ตอนที่ 200 พนักงานใหม่
ดาบแห่งการนอนหลับเซียสต้าตอนนี้อยู่ในรายชื่อมอนสเตอร์ที่ถูกตั้งชื่อของดันเจี้ยนเราไปแล้ว
ดูเหมือนดาบเวทมนต์เล่มนี้จะเป็นมอนสเตอร์สินะ แต่ผมไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก
ตอนนี้ผมกลับมาที่ [ถ้ำแห่งความปรารถนา] แล้ว
ถึงผมจะไม่อยู่ที่นี่มาพักนึงแล้วแต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่นี่ยังเหมือนกับทุกวัน
เอาไว้ผมค่อยเช็คสถานการณ์อีกทีก็แล้วกัน
หลังจากที่ผมหลับไปทั้งวันแล้วผมก็เรียกเรย์ให้มาหา
เคย์มะ : ผมขอสอบถามเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นได้มั้ย
เรย์ : ค่ะ มาสเตอร์
เริ่มจากสถานการณ์ในดันเจี้ยนก่อน
ดูเหมือนว่าชั้นแรกๆยังเป็นสถานที่ฝึกฝนสำหรับนักผจญภัยแรงค์ D ลงไปเหมือนเดิม
ส่วนนักผจญภัยแรงค์ C จะเข้าไปลึกกว่านั้นเพื่อล่าพวกโกเล็มเหล็ก
สำหรับตอนนี้ดูเหมือนจะยังค่อนข้างยากอยู่ซักหน่อยสำหรับพวกนั้นถ้าคิดจะเข้าไปเพื่อหาเมจิคเบลดโกเล็มสินะ
ถึงแม้ว่าตอนนี้โซนปริศนาจะถูกทำลายไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าการลงบันไดวนยังเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะเสี่ยงชีวิตอยู่ซักหน่อย
แถมตอนนี้แถวนั้นยังมีกับดักเพิ่มมากขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก
ว่าแต่เดี๋ยวนี้มันมีจุดที่มีหอกพุ่งออกมาจากกำแพงแล้วเหรอ
เรย์ : อ่าา พอดีมีนักผจญภัยจำนวนนึงสามารถหลุดไปถึงโซนโกดังได้ ดังนั้นข้าก็เลยเพิ่มกับดักพวกนั้นเข้าไปค่ะ
เคย์มะ : หืมม ทำได้ดีมาก ไม่งั้นคงจะมีปัญหาแน่ถ้าพวกนั้นเอาเมจิคเบลดโกเล็มจากโกดังกลับออกมาได้มากเกินไป
แปลว่าเรย์เป็นคนเพิ่มกับดักพวกนั้นเข้าไปสินะ เธอทำได้ดีมากเลยทีเดียวล่ะ
เคย์มะ : แล้วมีกี่คนแล้วล่ะที่เข้าไปถึงโกดังของพวกเราได้น่ะ
เรย์ : 8 ปาร์ตี้ค่ะ มีปารตี้นึงตายหมดที่บันไดวน อีกสี่ปาร์ตี้แค่มาตรวจสอบที่มาของโกเล็มที่หน้าตาผิดปกติพวกนั้น ส่วนดาบเวทมนต์มีแค่สามปาร์ตี้ที่สามารถเอามันกลับไปได้ค่ะ ดาบที่ถูกเอาไปสามเล่มเป็นหินส่วนอีกสามเล่มเป็นเหล็ก รวมเป็น 6 เล่มที่ถูกเอาไปได้ค่ะ และไม่มีปารตี้ไหนเลยที่กล้าเข้าไปในโกดัง
มีปารตี้นึงตายกันหมดเลยงั้นเรอะ ขอแสดงความเสียใจแล้วก็ขอบคุณสำหรับเรื่องนั้นก็แล้วกันนะ
ภายในเดือนนึงสามารถเอาเมจิคเบลดโกเล็มกลับไปได้ 6 เล่มสินะ…
อาจจะเป็นตัวอย่างที่ดีก็ได้ เอาไว้ค่อยสร้างเพิ่มทีหลังก็แล้วกัน
เคย์มะ : แล้วเรื่องโรงแรมล่ะ
เรย์ : ตอนนี้มีพนักงานทั้งหมด 5 คนค่ะ เพิ่งรับเข้ามาใหม่ 2 คน แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษ ยังไงก็ตามจำนวนแขกที่มาพักภายในหนึ่งเดือนก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากค่ะ
ถึงจะมีพนักงานเพิ่มมาก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้โรงแรมของเรามีพนักงานใหม่สองคนสินะ ดูเหมือนว่าพวกนั้นตอนนี้จะพักที่โรงแรมอยู่ บางทีผมควรจะขยายหอพักสำหรับพนักงานเพิ่มสินะ
ตอนนี้การประลองดันเจี้ยนก็จบแล้ว เพราะงั้นผมคงจะได้อยู่อย่างสงบต่อไปอีกซักพัก
เคย์มะ : จะว่าไปแล้วพนักงานใหม่เป็นมอนสเตอร์แบบไหนล่ะ ทั้งสองคนมีหูแมวหรือเปล่า หรือว่าจะเป็นมนุษย์สัตว์แบบมีช่า
เรย์ : อืมม พวกเธอไม่ใช่มอนสเตอร์หรอกค่ะ พวกเธอเป็นเผ่าหูสัตว์
เผ่าหูสัตว์งั้นเรอะ สามารถใช้ DP เรียกเผ่าหูสัตว์ออกมาได้ด้วยเรอะ
นอกจากผมที่ถูกเรียกออกมาจากกาช่าแล้ว ปกติก็ไม่น่าจะเรียกสิ่งที่ไม่ใช่มอนสเตอร์ (หรือที่โรคุโกะเรียกว่ามนุษย์) อย่างเผ่าหูสัตว์ออกมาได้นี่นา
อย่างน้อยในแค็ตตาล๊อกของผมมันก็ไม่มีล่ะนะ ขนาดผมที่เป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ยังเรียกออกมาไม่ได้ ผมไม่คิดว่าเรย์จะสามารถเรียกของแบบนั้นออกมาได้หรอก
เคย์มะ : เธอเรียกพวกนั้นออกมาด้วย DP เหรอ
เรย์ : อ่าาา ข้าไม่ได้ใช้ DP เรียกออกมาหรอกค่ะ ข้าแค่ทำตามวิธีการอันยอดเยี่ยมของมาสเตอร์ด้วยการให้อาหารและจ้างนักผจญภัยเผ่าหูสัตว์มาค่ะ มันเป็นวิธีที่ได้ผลลัพธ์มากที่สุดในราคาต่ำที่สุด
เรย์พูดออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
เคย์มะ : อืมมม ในอีกความหมายนึงก็แปลว่าพวกนั้นไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของดันเจี้ยนสินะ
เรย์ : ใช่แล้วค่ะ เรื่องนั้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ
…. มันจะไม่มีปัญหาได้ยังไงล่ะฟะ
เคย์มะ : ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมผมไม่เห็นจะรู้เรื่องนี้เลย
เรย์ : เอ๋ แต่ข้าได้รับอนุญาตจากท่านโรคุโกะแล้วนะคะ
เคย์มะ : จริงดิ… ช่างเถอะ..งั้นเดี๋ยวผมค่อยไปคุยกับโรคุโกะทีหลัง อืมมม พวกนั้นไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของดันเจี้ยนจะไม่เป็นไรแน่หรือ
เรย์ : พวกเธอทำงานเฉพาะที่โรงแรมเท่านั้นแหละค่ะ ทางเราจ้างพวกเธอเป็นการชั่วคราวผ่านทางกิลด์นักผจญภัย อย่างน้อยภายในสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ
ถ้างั้น...ผมคิดว่าก็คงจะเป็นไรล่ะมั้ง
เรย์ : ถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นทางเราก็สามารถรายงานไปที่กิลด์นักผจญภัยได้ค่ะ ที่พวกเราต้องทำมีแค่ระวังไม่ให้ความลับของเราถูกเปิดเผย ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ
เคย์มะ : โอ้วว เยี่ยม
สามารถคิดเรื่องอันตรายที่คาดไม่ถึงแบบนี้ได้ เรย์ช่างเป็นบุคคลากรอันทรงคุณค่าของดันเจี้ยนเราจริงๆ
ตามปกติแล้วผมจะต้องเป็นคนที่ตัดสินใจเรื่องพวกนี้ แต่จากนี้ไปผมคงจะสบายขึ้นแล้วสินะ
