LDM ตอนที่ 243

ตอนที่ 243 ความกล้าหาญ พอผมตื่นขึ้นมา หัวของผมปวดไปหมดเลยอ่ะ ….เกิดอะไรขึ้นหว่า ผมมั่นใจว่าผม….เอิ่ม ทำไมผมอยุ่ในห้องที่โรงแรมล่ะ แถมยังเป็นห้องสวีทซะด้วย ผมจำได้ว่าผมพยายามจะยืนยันเรื่องอะไรซักอย่างกับเลโอน่า แต่ผมถูกยัยนั่นจับตัวเอาไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ หรือว่าผมจะสูญเสียความทรงจำ หรือบางทีตอนนั้นผมอยู่ในฝัน ผมได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เคย์มะ : ใครน่ะ มีท : มีทค่ะ นั่นเป็นเสียงของมีท ตอนที่ผมกำลังจะอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องแต่ผมพึ่งจะรู้ตัวว่าผมกำลังใส่อะไรอยู่ ผมไม่ได้ใส่อะไรเลยซักชิ้นนี่หว่า ยิ่งกว่านั้น ฟูกนี่….ถ้าจำไม่ผิดมันคือผ้านวมระดับพระเจ้าไม่ใช่เหรอ ห้องสวีทไม่น่าจะมีของแบบนี้อยู่นี่หว่า และยิ่งกว่านั้นอีกทีนึง ผมรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆทับตัวผมอยู่ พอผมลองก้มไปดูผมเห็นโรคุโกะกำลังนอนกอดผมอยู่ ธ-เธออยู่ในชุดนอนสินะ งั้นแปลว่าผมน่าจะยังปลอดภัยอยู่ล่ะมั้ง เคย์มะ : แปปนึงนะมีท ขอผมตรวจสอบอะไรบางอย่างก่อน แต่ว่าช่วยตอบคำถามผมผ่านประตูด้วยก็แล้วกันนะ มีท : ค่ะ เคย์มะ : ...เลโอน่าไปจากที่นี่กี่วันแล้วน่ะ ผมหมายถึงวันที่ผมประลองดันเจี้ยนกับโอนเทนโตะน่ะ มีท : ค่ะ เมื่อวันก่อนค่ะ เพราะงั้น….ตอนนี้ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ...ว่าไงนะ นี่ความทรงจำของผมหายไปวันนึงเต็มๆเลยงั้นเรอะ น่ากลัวชะมัด ผมไม่ได้หมดสติไปเฉยๆสินะ ถึงตอนนี้ผมจะไม่เป็นไรแต่ว่ายัยเลโอน่าต้องทำอะไรบางอย่างกับผมแหง ผมตัดสินใจปลุกโรคุโกะขึ้นมา เนื่องจากเธอกำลังนอนน้ำลายยืดใส่พุงของผมอย่างมีความสุข ผมต้องขอโทษจริงๆที่ขัดความสุขของเธอ เคย์มะ : ...เฮ้ โรคุโกะ ตื่นได้แล้ว โอ่ย โรคุโกะ : เคย์ม้าาาา….งืมมมมม เคย์มะ : อู้ววว หยุดเลียพุงผมได้แล้ว มันจักจี้นะ แล้วก็ช่วยเลิกดิ้นซักทีสิ ผมเริ่มจะรู้สึกแปลกๆขึ้นมาแล้วนะ ช่วยตื่นซักทีสิ ได้โปรด โรคุโกะ : เหหห อ๊ะ เคย์มะ….นายกลับเป็นปกติแล้วเหรอ นั่นคือประโยคแรกที่โรคุโกะพูดหลังจากตื่นขึ้นมา ผมรู้สึกไม่สบายใจเลยแฮะ เมื่อวานผมทำอะไรลงไปบ้างเนี้ย

---